Τελειώνοντας και η δεύτερη εβδομάδα των εξ αποστάσεως μαθημάτων σε όλες τις εκπαιδευτικές δομές της χώρας, μπορούμε, με ασφάλεια πλέον να προβούμε σε κάποιες βασικές διαπιστώσεις για την ποιότητα των μαθημάτων, την ανταπόκριση των μαθητών, τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών αλλά και των γονέων, την αξία, μα κυρίως τη σημασία της διαδικασίας.

Η ποιότητα του εξ αποστάσεως μαθήματος δεν εξαρτάτε μόνο από την ποιότητα εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενου, μα κι από άλλους παράγοντες, όπως ο τεχνικός εξοπλισμός, η ταχύτητα του internet, μα πάνω απ όλα, η θετική προδιάθεση για το συγκεκριμένο περιβάλλον εκπαίδευσης. Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο τύπος μαθητή (αμελής, επιμελής, ζωηρός κτλ) δεν αλλάζει, το μεγαλύτερο βάρος για την επιτυχία του εγχειρήματος πέφτει στις πλάτες του εκπαιδευτικού. Ανεξάρτητα από τα απολύτως δικαιολογημένα παράπονα των εκπαιδευτικών για την ελλιπή υποστήριξη εκ μέρους του υπουργείου στο διπλό επίπεδο του τεχνικού εξοπλισμού και της κατάλληλης εκπαίδευσης (σχεδιασμός και παραγωγή μαθήματος σε περιβάλλον τηλεκπαίδευσης), όλοι έκαναν την προσπάθεια τους. Η θετική (ή αρνητική) προδιάθεση έκανε την εμφάνιση της με τη μορφή ανάλογης γκρίνιας (όσο αρνητικότερη προδιάθεση, τόσο περισσότερη γκρίνια). Σε κάθε περίπτωση, παρά τα προβλήματα προσπάθεια έγινε, είδαμε καθηγητές να κάνουν «πατέντες» για να παρακολουθούν οι μαθητές τους καλύτερα, αλλά και να διαθέτουν χρήματα για εξοπλισμό, ώστε να βελτιώσουν την αλληλεπίδραση με τους μαθητές τους.

Με δεδομένο ότι η εξοικείωση των παιδιών με τους υπολογιστές είναι μεγάλη, αλλά και όπως είδαμε ο τύπος τους δεν αλλάζει, μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι οι επιμελείς μαθητές θα έχουν καλύτερη ανταπόκριση από τους αμελείς, οι οποίοι καθώς δεν έχουν την ζωντανή παρακίνηση από τους καθηγητές τους, κινδυνεύουν να χάσουν το σύνολο της εκ αποστάσεως διδακτέας ύλης.

Οι γονείς από την πλευρά τους έχουν άλλα προβλήματα, ειδικά των μικρών μαθητών του δημοτικού, αφού ουσιαστικά πρέπει να παρατήσουν ότι κάνουν και να στηθούν δίπλα στο βλαστάρι τους για όση ώρα διαρκεί το μάθημα. Μιλάμε για μία μάλλον κωμική παράμετρο, αφού ουσιαστικά ο γονιός «μπαίνει» μαζί με το παιδί του στην τάξη. Το δύσκολο βέβαια είναι το μετά, στην μελέτη και τις εργασίες που πρέπει να γίνουν, ειδικά για τους γονείς που έως τώρα μετέθεταν την ευθύνη αυτή σε κατ οίκον περιπλανώμενους διδασκάλους ή στις νέες δομές μελέτης για παιδιά δημοτικού.

Τελικά πρέπει να παραδεχτούμε δύο πράγματα: Πρώτον η αίθουσα διδασκαλίας δεν αντικαθίσταται και δεύτερον, η εξ αποστάσεως εκπαίδευση είναι χίλιες φορές καλύτερη από την καθόλου εκπαίδευση. Για τους λόγους ότι η κατάσταση αυτή είναι και δεν αλλάζει, μα κυρίως, ότι η ψυχική υγεία μεγάλων και μικρών πρέπει να προστατευτεί, ας κάνουμε ότι μπορούμε για να βελτιώσουμε τη προδιάθεση μας για τη διαδικασία. Η αισιοδοξία κάνει τη ζωή μας ευκολότερη.      

Κώστας Ν. Πολυχρονάκης
Director of Operations