Η ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια Γραμματική Μαρικάκη μιλά στο Flashnews.gr για τη σημασία και το νόημα της ψυχοθεραπείας στα παιδιά

Σε μία κοινωνία που εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, με τις ανάγκες και τις υποχρεώσεις να αυξάνονται, οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά αρκετές προκλήσεις. Αυτές οι προσκλήσεις δημιουργούν συχνά σύγχυση στα συναισθήματα και επηρεάζουν τόσο τα παιδιά μίας οικογένειας όσο και τους ενήλικες. Ένα διαζύγιο, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, τσακωμοί στο σπίτι, προβλήματα στο σχολείο, συνθέτουν ένα δύσκολο πάζλ με συχνά αντικρουόμενα συναισθήματα. Συναισθήματα φόβου, θλίψης, χαράς και απελπισίας, που μπορεί να οδηγήσουν τα παιδιά ή και τους εφήβους σε άγνωστα και επικίνδυνα πολλές φορές μονοπάτια.

Η ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια Γραμματική Μαρικάκη μιλά στο Flashnews.gr, για όλα όσα απασχολούν και ταλανίζουν τα παιδιά και τους εφήβους τη σημερινή εποχή, δίνοντας πρακτικές συμβουλές στους γονείς.

κ. Μαρικάκη ένας γονιός μπορεί να έχει καθαρή σκέψη όταν ζει και ο ίδιος σε ένα νοσηρό περιβάλλον ώστε να βοηθήσει το παιδί του;

«Θα έλεγα ότι τα νοσηρά περιβάλλοντα δεν βοηθούν κανέναν να αναπτυχθεί ψυχοσυναισθηματικά. Κατ’επέκταση είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν γονιό σε ένα τέτοιο περιβάλλον να έχει την διαύγεια του νου ώστε να βοηθήσει εποικοδομητικά το παιδί του χωρίς όμως και να το αποκλείω. Όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω ως ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια παιδιών και ενηλίκων τόσο στο εξωτερικό  όσο και στην Ελλάδα, έχω συναντήσει και δουλέψει θεραπευτικά με αρκετούς ανθρώπους που ενώ ζούσαν σε αντίξοες για τους εαυτούς τους συνθήκες προσπαθούσαν για το καλύτερο τόσο για τους ίδιους όσο και για τα παιδιά τους. Πιστεύω ότι θα βοηθούσε τους ενήλικες αλλά και τα παιδιά οικογενειών που αντιμετωπίζουν προβλήματα –υπάρχουν διαφόρων λογιών δυσκολίες-  να παρακολουθούνται είτε από ψυχολόγο είτε από ψυχίατρο, εκπαιδευμένους σε βάθος σε κάποιο είδος ψυχοθεραπείας.Θα πρέπει δηλαδή να κάνουν προσωπική δουλειά με τον εαυτό τους ώστε να επιλύσουν  -αν επιλύονται- τα προβλήματα τους για να μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους  ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον ώστε εκείνα να μεγαλώσουν με υγεία σωματική και ψυχική.

Συνήθως βέβαια, οι οικογένειες που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα δεν έχουν αυτή τη νοοτροπία. Πολύ συχνά συναντάω οικογένειες, οι οποίες  δεν θα πήγαιναν το παιδί τους σε έναν ψυχολόγο, είτε γιατί δεν πιστεύουν σε αυτό και σε αυτού του είδους τη βοήθεια, είτε γιατί δε θέλουν να βγάλουν τα προβλήματα τους προς τα έξω. Με αυτό τον τρόπο δείχνουν ότι είναι καλά στον έξω κόσμο, όπου ενώ συνήθως η γειτονιά γνωρίζει, εκείνοι διατηρούν την νοοτροπία «τα εν οίκω μη εν δήμω». Αυτό συμβαίνει, είτε γιατί δε θέλουν να χαρακτηριστούν ως ψυχικά πάσχοντες είτε γιατί βαθύτερα θα έλεγα δεν είναι διατεθειμένοι να αλλάξουν οι ίδιοι ώστε να βελτιώσουν την ζωή τους. Να μην ξεχνάμε ότι ο Ιπποκράτης έλεγε: «Πριν θεραπεύσεις κάποιον ρώτησέ τον αν είναι πρόθυμος να αφήσει όλα εκείνα που τον αρρωσταίνουν». Στο σημείο αυτό θέλω να ξεκαθαρίσω ότι όταν πηγαίνουμε σε έναν ψυχολόγο δε σημαίνει ότι είμαστε ψυχικά πάσχοντες σε καμία περίπτωση. Αν ζούσαμε σε μία άλλη χώρα του κόσμου που η ψυχοθεραπεία είναι μέρος της ζωής των ανθρώπων, δε θα το συζητούσαμε καν, θα υπήρχαν κατάλληλες δομές που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν και το κράτος θα κάλυπτε μέρος του κόστους».

Σε ποια ηλικία μπορούν να επισκεφθούν τα παιδιά έναν παιδοψυχολόγο;

«Πάντα λέω στους πελάτες μου, ότι καλό είναι να μπούμε στη φιλοσοφία της ψυχοθεραπείας και της ανάπτυξης του εαυτού όσο πιο νωρίς είναι εφικτό για τον καθένα μας. Μέσα από την ψυχοθεραπευτική δουλειά μαθαίνουμε να μιλάμε για τα συναισθήματα μας, να μοιραζόμαστε  και να αναλύουμε τις σκέψεις μας, να σχετιζόμαστε με ειλικρίνεια, να διεκδικούμε τα θέλω μας,  να διαχειριζόμαστε τις προκλήσεις της καθημερινότητας και να αντιμετωπίζουμε τις φοβίες μας. Αν αυτό το μάθουμε από μικρή ηλικία, ίσως και από την ηλικία των 4 ετών,  τότε θα προχωρήσουμε στην ενήλικη ζωή όντες πιο ανοιχτοί, πιο κοντά στα συναισθήματα μας, έχοντας την ικανότητα να μπορούμε να μιλάμε και να εκφράζουμε τις ανάγκες μας».

Οι άνθρωποι στα Χανιά έχουν απενεχοποιήσει την έννοια της ψυχοθεραπείας;

«Παρά το γεγονός ότι η κοινωνία των Χανίων είναι μία μικρή, κλειστή κοινωνία, οι ανθρώποι τείνουν να αναζητούν ολοένα και περισσότερο βοήθεια τα τελευταία χρόνια. Η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη από παλαιότερα, υπάρχουν λιγότερα ταμπού κι ο κόσμος τώρα θα ζητήσει πιο εύκολα βοήθεια από κάποιον ψυχολόγο/ψυχοθεραπευτή. Εγώ αναλαμβάνω και ενήλικες και παιδιά κι ενώ διαπιστώνω ότι πιο εύκολα έρχονται οι ενήλικες σε μένα, δεν είναι και λίγοι οι γονείς που ξεκινούν ψυχοθεραπεία στα παιδιά τους από μικρή ηλικία. Παράλληλα, είναι πλέον και πολλοί οι έφηβοι που ζητούν οι ίδιοι από τους γονείς τους να τους πάνε σε ψυχολόγο  ώστε να διαχειριστούν διάφορα θέματα που αντιμετωπίζουν γεγονός πολύ ενθαρρυντικό για το μέλλον μας σαν κοινωνία. Αυτό που παρατηρώ συχνά είναι ότι οι πολίτες είναι κάποιες φορές μπερδεμένοι με την ψυχοθεραπεία. Δεν είναι ξεκάθαρο τι είναι ψυχολόγος, ποιος κάνει ψυχοθεραπεία, τι εκπαίδευση πρέπει να έχει αυτός ο άνθρωπος και γενικά πού πρέπει να ψάξουμε για να βρούμε τον ιδανικό άνθρωπο. Δυστυχώς η κατάσταση είναι μπερδεμένη κι αυτό έχει να κάνει με την απουσία νομικού πλαισίου, των αμφιβόλου ποιότητας εκπαιδευτικών προγραμμάτων καθώς και την ελλιπή ενημέρωση του κόσμου, ωστόσο αυτή είναι μία άλλη συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε και θα ήταν ωφέλιμο να κάνουμε κάποια άλλη στιγμή».

Σε ποιες περιπτώσεις ένα παιδί χρειάζεται και παιδοψυχολόγο και παιδοψυχίατρο;

«Θα έλεγα ότι στην εφηβεία υπάρχει πιο έντονη η ανάγκη καθώς οι ψυχικές παθήσεις δύνανται να κάνουν μία έναρξη σε αυτή την ηλικιακή περίοδο. Θεωρώ ότι στις περιπτώσεις όπου συνυπάρχει κάποια ψυχιατρική/ψυχική νόσος ο συνδιασμός και η συνεγασία ενός παιδοψυχολόγου κι ενός παιδοψυχιάτρου επιβάλλεται».

Οι γονείς σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να απευθυνθούν σε έναν ειδικό, ποια είναι τα σημάδια που πρέπει να τους επιστήσουν  την προσοχή;

«Γενικά ένα παιδί το οποίο το βλέπουμε να είναι ιδιαίτερα κλειστό, μοναχικό, να δυσκολεύεται στις διαπροσωπικές του σχέσεις, να δυσκολεύεται στην έκφραση των συναισθημάτων του, αυτό το παιδί θα το βοηθούσε η ψυχοθεραπεία.  Όπως αντίστοιχα αν έχουμε ένα οξύθυμο παιδί που δείχνει πολύ έντονα τα συναισθήματα του. Παράλληλα, αν βλέπουμε ότι το παιδί μας δυσκολεύεται αναπτυξιακά σε μικρή ηλικία, δηλαδή δεν πετυχαίνει αυτά τα οποία πετυχαίνει ένα παιδί ίδιας ηλικιακής ανάπτυξης θα πρέπει να μας θορυβήσει και να ζητήσουμε βοήθεια όσο το δυνατόν συντομότερα ώστε να διαπιστώσουμε αν υπάρχει κάποια αναπτυξιακή διαταραχή και να το βοηθήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εφηβεία ακόμη, είναι μία μετάβαση από την παιδική στην ενήλικη ζωή και αυτή η μετάβαση έχει πάρα πολλές ορμόνες και πολύ έντονα συναισθήματα. Σε αυτή την ηλικία βλέπουμε κάποια παιδιά να έχουν έντονο θυμό, άλλα παιδιά έχουν έντονη κατατομία, κάποια πιστεύουν ότι η ζωή τους είναι μάταιη, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει και σε καταστάσεις που πιθανόν να είναι εν δυνάμει επικίνδυνες για το παιδί όπως οι αυτοτραυματισμοί  και οι απόπειρες».


Ακολουθήστε το Flashnews στο Google News και στο Facebook