Δεν γνωρίζω πόσο αξιόπιστες είναι οι οικονομικές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες. Μας προειδοποιεί ότι η ύφεση θα συνεχιστεί και το 2013. Και μας αφήνει κάποιες χαραμάδες ελπίδας για ανάκαμψη για το 2014. Κοντά στη μισή ποσοστιαία μονάδα! Προσωπικά, δεν συμμετέχω στην απόλαυση έστω και αυτού του χλωμού ποσοστού προσδοκίας. Και ο λόγος είναι απλός. Δεν αναμένουμε τη σύντομη έναρξη υλοποίησης επενδυτικών σχεδίων. Ούτε προγραμματίζονται, στα σοβαρά, τέτοιες πρωτοβουλίες. Η Δημόσια Διοίκηση έχει καταρρεύσει. Ο παραγωγικός ιστός έχει αραχνιάσει. Και το πολιτικό σύστημα και οι δυνάμεις, που το συνθέτουν, έχουν πολωθεί σε δευτερεύουσες και ανούσιες αντιπαλότητες.

Το μείζον και οδυνηρό πρόβλημα παραμένει ο μεγάλος στρατός των ανέργων και η διαφυγή των νέων επιστημόνων στο εξωτερικό. Μπορεί το Υπουργείο Οικονομικών να φαντασιώνεται αύξηση εσόδων, που δεν θα υπάρξουν. Κυνηγώντας μια θολή φοροδιαφυγή με μια μπαλωμένη, πρόχειρα απόχη. Τα περισσότερα, όμως, παραγωγικά υπουργεία επιδίδονται σε ασκήσεις μικροπολιτικής, μοιράζοντας ψίχουλα στους πολίτες που εξαθλιώνονται. Στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας μπερδεύεσαι με εικόνες, που εκπέμπουν τα πιο ανατριχιαστικά μηνύματα. Σε κάθε σου βήμα συναντάς τους «Άθλιους» της σύγχρονης πραγματικότητας. Ναρκομανείς, που επιδεικνύουν αδιάφορα την αφόρητη δυστυχία τους. Επαίτες, που κρύβουν, ολοένα και περισσότερο, τα πρόσωπά τους. Και μαζί την προσωπική και οικογενειακή τραγωδία τους. Άστεγους, παλιούς και γνώριμους. Άστεγους, νεόπτωχους στο περιθώριο και περίγυρο της διαβρωτικής ύφεσης. «Άθλιους» σε σκοτεινές γωνιές. «Άθλιους» πίσω από χαλάσματα. «Άθλιους», που καλύπτουν τη γύμνια, τη δική τους και της οικογένειάς τους, σε κλούβες και ξεχασμένα χαμόσπιτα. «Άθλιους», διωκόμενους για ασήμαντη ή μη σπουδαία αφορμή.

Οι «Άθλιοι» της σημερινής εποχής δεν συνιστούν ένα εξαιρετικά σπάνιο γεγονός. Ούτε μια σποραδική πραγματικότητα. Οι «Άθλιοι» είναι πολλοί. Στα όρια της εξέγερσης. Η ανεργία και ανημποριά τους, τους ταπεινώνει. Τους βγάζει έξω από τον παραγωγικό κύκλο της οικονομίας. Χωρίς να φταίνε. Τους οδηγεί και σε παραπέρα ταπεινώσεις. Χωρίς να το αξίζουν. Οι εικόνες των «Αθλίων» πρέπει να γίνουν εφιάλτης για όλους μας.

Για τους πολιτικούς και τους αξιωματούχους! Δεν είναι το δημόσιο χρέος ο μόνος δείκτης, που πρέπει να τους απασχολεί. Δεν είναι η φροντίδα για τη μείωση των ελλειμμάτων η πιο σπουδαία.

Για τους συνδικαλιστές! Όσους έχουν απομείνει. Ο ορίζοντάς τους πρέπει να ξεπεράσει το μπόι τους και των δικών τους. Καλό είναι να μάχονται για τα «κεκτημένα». Αν όμως θέλουν να διαδραματίσουν ένα ουσιαστικό ρόλο στην υπηρεσία της πατρίδας, πολύτιμο είναι (και γι’ αυτούς!) να στοχαστούν και να ενσκήψουν πάνω στο ζήτημα της αύξησης των θέσεων εργασίας.

Για την Εκκλησία! Έχει τη δύναμη. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως δεν έχει τους τεράστιους οικονομικούς πόρους και την αναγκαία περιουσία για να εξυπηρετήσει στο μέγιστο βαθμό το φιλανθρωπικό της έργο. Η δύναμή της βρίσκεται αλλού. Στην ικανότητά της να κινητοποιεί την κοινωνία. Παρά τα πλήγματα, που έχει υποστεί τα τελευταία χρόνια, παρά τα κραυγαλέα σφάλματα των δικών της αξιωματούχων, η Εκκλησία διατηρεί πολλά στοιχεία από το πνευματικό της απόθεμα.

Για τον κάθε πολίτη ξεχωριστά! Οι πιο πολλοί από εμάς μετά βίας χρηματοδοτούμε τη συντήρηση της οικογένειάς μας. Στη μοιρασιά, όμως, των αγαθών μας χωράμε με αρκετούς άλλους. Και μπορούμε να καλέσουμε ακόμα περισσότερους, ειδικά, νέους.



Αντώνης Ν. Βγόντζας
Εφημερίδα Πρώτο Θέμα, Κυριακή 24.2.2013