Εγκλωβισμένες στα αδιέξοδα τα οποία οι ίδιες δημιούργησαν , οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κάποιων Ενώσεων Συντακτών επιχειρούν ηρωική έξοδο με μια τετραήμερη (!!) απεργία.

Μόνο που είναι πια αργά καθώς αυτή έπρεπε να είχε γίνει από πέρυσι, όταν ψηφίζοντο οι Νόμοι τις επιπτώσεις των οποίων βιώνει σήμερα όλος ο δημοσιογραφικός κόσμος.

Σε τοπικό επίπεδο η ΕΣΗΕΠΗΝ , επιτέλους, αποφάσισε να μην συρθεί – για άλλη μια φορά - πίσω από την ΕΣΗΕΑ και κήρυξε κάποιες δίωρες στάσεις εργασίας ρίχνοντας μια μπαλωθιά στον αέρα, για την τιμή των όπλων.

Και επειδή, συνάδελφοι, είναι δεδομένο πως την «φάγαμε» πολλαπλώς, το θέμα είναι να διδαχτούμε από αυτή την κρίση και να μην περιμένουμε απλώς να περάσει η μπόρα.

Και σε ότι αφορά στο πως «δημιουργούνται» τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (και από ποιους) και σε ότι αφορά στο πως λειτουργούν, αλλά και σε ότι αφορά στο πως διοικούνται και λειτουργούν οι Ενώσεις Συντακτών.

Ειδικά σήμερα που μετά από μια 20ετία από την δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης, είναι σε εξέλιξη η νέα μεγάλη πρόκληση, αυτή της διαδικτυακής ηλεκτρονικής ενημέρωσης.

Α.Μαν.