Τη χειρότερη περίοδο των τελευταίων, μετά τον πόλεμο, δεκαετιών, διέρχεται ο αγροτικός τομέας της Κρήτης, που βρίσκεται, χωρίς υπερβολή και κατά κοινή ομολογία, σε κατάρρευση.

 Ο «ακρογωνιαίος λίθος» του πρωτογενούς τομέα στο νησί, η ελαιοκομία, βιώνει βαθύτατη κρίση, με τους ελαιοπαραγωγούς (που κάποτε χαίρονταν το προϊόν του μόχθου τους) να νιώθουν εγκλωβισμένοι καλλιεργώντας, όπως – όπως τις ελιές τους, αφού η τιμή των 1,70-2 ευρώ δεν τους αρκεί για να επιβιώσουν.

Η αμπελουργία, ως γνωστόν, ήδη έχει καταρρεύσει. Κι αν ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο η ελαιοκομία, τότε δεν θα μιλάμε πια για αγροτικό τομέα της Κρήτης και ούτε για δεύτερο (μετά τον τουρισμό) «πυλώνα» της οικονομίας του νησιού, με τραγικές συνέπειες για τον τόπο.

Οι υπόλοιποι βασικοί κλάδοι του πρωτογενούς τομέα του νησιού και συγκεκριμένα η κτηνοτροφία και τα κηπευτικά, επίσης βρίσκονται σε κρίση, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τους τζίρους που θα μπορούσαν αυτοδύναμα να «κρατήσουν» μια οικονομία όπως αυτή της Κρήτης.

Η κτηνοτροφία έχει συρρικνωθεί κατά 25% τα τελευταία δύο χρόνια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων και των κτηνοτροφικών οργανώσεων, επειδή οι παραγωγοί δεν έχουν να συντηρήσουν τα κοπάδια τους, αφού δεν πληρώνονται για το γάλα. Και τα κηπευτικά δίνουν ακόμα κάποιο εισόδημα στους παραγωγούς, το οποίο όμως απορροφάται από τις τράπεζες και τα καταστήματα γεωργικών εφοδίων, όπου τα χρέη είναι στο «κόκκινο». Στην ουσία, το οποίο κέρδος εξαφανίζεται λόγω του χρηματοοικονομικού κόστους.

patris.gr