Προειδοποίηση προς όσους θαυμαστές των James έχουν προετοιμαστεί να ακούσουν το «Sit Down» στο Θέατρο Βράχων στις 15 Ιουλίου: λυπόμαστε, αλλά δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. «Αφήνουμε καμιά φορά τα τραγούδια να ξεκουράζονται», μας είπε στο τηλέφωνο ο Τιμ Μπουθ, ο φαλακρός τραγουδιστής της - δημοφιλέστατης στην Ελλάδα - βρετανικής μπάντας, και συμπλήρωσε: «Για παράδειγμα, το “Sit Down” το έχουμε στείλει διακοπές στη Βραζιλία, είδε και το Μουντιάλ, μια χαρά περνάει.

Κομμάτια όμως όπως το “Sometimes” προκαλούν τόση χαρά στο κοινό που δεν μπορούμε να τα αποσύρουμε. Επίσης, έχουμε κάνει έναν από τους πιο δυνατούς δίσκους στην καριέρα μας (σ.σ. εννοεί το “La Petite Mort”) και θα θέλαμε να τον ακούσετε ζωντανά. Βασικά, θα ήθελα να τον ακούσετε γενικώς, δεν με νοιάζει αν θα τον κατεβάσετε παρανόμως - θα προτιμούσα βέβαια να τον αγοράσετε, αλλά θα σας πρότεινα να τον απολαύσετε». Όπως θα καταλάβετε διαβάζοντας τη συνέντευξη, η απόλαυση (ηχητική, αλλά και όχι μόνο) μοιάζει να τον απασχολεί πολύ.

Ο 54χρονος φροντμαν από το Μπραντφορντ του Δυτικού Γιορκσαιρ νιώθει περήφανος για την τελευταία τους δουλειά. Λίγο πριν μιλήσω μαζί του, οι συνεργάτες του με προειδοποίησαν ότι θα θέλει οπωσδήποτε να μιλήσει για το βιντεοκλίπ του τραγουδιού «Moving On». Το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα ήταν γιατί νιώθει αυτή την ανάγκη. «Διότι πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία πράγματα που έχουμε κάνει ποτέ, σίγουρα για το καλύτερο βίντεό μας και για ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχω δει ποτέ, ένα μικρό έργο τέχνης. Τα παιδιά που το έφτιαξαν είναι φίλοι μας, τους μίλησα για τον θάνατο της μητέρας μου, τον οποίο ένιωσα σαν αναγέννηση, και σκέφτηκαν αυτό το θέμα με την κλωστή που ξετυλίγεται, ένας συμβολισμός που είναι πολύ βαθύς, θλιβερός αλλά και ελπιδοφόρος ταυτόχρονα. Κάποιοι γιατροί μας ζήτησαν την άδεια για να το προβάλλουν σε νοσοκομεία, να το δείχνουν σε παιδιά που είναι άρρωστα για να καταλαβαίνουν τι μπορεί είναι ο θάνατος».

Προβληματιστήκατε καθόλου όταν συνειδητοποιήσατε ότι τα περισσότερα καινούργια τραγούδια που είχατε γράψει έχουν ως θέμα τον θάνατο; Κάποιες από τις μεγάλες σας επιτυχίες, π.χ. το «Laid», μιλούν για το σεξ.

«Δεν προσεγγίζουμε τα τραγούδια με τέτοια φιλοσοφία. Προσωπικά, γράφω στίχους για ό,τι φλέγεται μέσα μου, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς και σχεδόν ποτέ δεν αυτολογοκρίνομαι. Θα έλεγα ωστόσο ότι το άλμπουμ ασχολείται με τον θάνατο και την αναγέννηση. Φτιάχνοντας αυτόν τον δίσκο, κάποια στιγμή καταλήξαμε με ένα τραγούδι που θα μπορούσε εύκολα να γίνει εορταστικό σουξέ. Κάποια μέλη της μπάντας επέμειναν να το ηχογραφήσουμε και να το κυκλοφορήσουμε πριν τα Χριστούγεννα, μια ιδέα που δεν μου άρεσε καθόλου. Ευτυχώς, αποφασίσαμε να μην το κάνουμε. Κυκλοφορώντας το “MovingOn” συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε φτιάξει ένα κομμάτι που θα ακουγόταν πολύ σε κηδείες. Ένα ζευγάρι θαυμαστών μας είπε ότι “αποχαιρέτισε” την 24χρονη κόρη τους με αυτό το τραγούδι. Αυτό ήταν κάτι που δεν το επιδιώξαμε, αλλά συνέβη».

Μιλήσατε για αναγέννηση. Πιστεύετε στη μετά θάνατον ζωή;

«Εχω υπάρξει παρών σε γεννήσεις, ήμουν εκεί όταν ξεψύχησε η μητέρα μου και είχα την περίπου αίσθηση σε όλες αυτές τις περιστάσεις. Πιστεύω πως όταν έρχεται ένα παιδί στον κόσμο, μοιάζει να έρχεται από κάπου, δεν πιστεύω ότι να φτιάχτηκε απλώς μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα. Οταν πρωτοαντίκρισα τα μάτια του νεογέννητου γιου μου είδα μέσα τους έναν έναστρο ουρανό, το σύμπαν ολόκληρο. Χρησιμοποίησα αυτή την έκφραση και σε έναν στίχο, ένιωσα να καταλαβαίνω από πού προερχόταν. Το ίδιο ένιωσα και για τη μητέρα μου όταν πέθανε, ότι κατάλαβα πού πήγαινε. Δεν ξέρω αν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή, νομίζω όμως πως έχω ζήσει προηγούμενες ζωές. Ισως όλα αυτά να είναι στη φαντασία μου, ίσως πάλι θα πρέπει να δώσουμε έναν άλλο ορισμό στη λέξη φαντασία».

Εχετε δηλώσει παλιότερα οπαδός της φιλοσοφίας «ζω για τη στιγμή». Σας απομάκρυνε ποτέ τα ουσιώδη; Πέσατε στην παγίδα να βάζετε πάνω απ’όλα τις δικές σας ανάγκες;

«Νομίζω ότι τελικά τη γλίτωσα. Ωρίμασα, καλλιέργησα βαθιές σχέσεις. Επρεπε απλώς να υπενθυμίζω συχνά στον εαυτό μου ότι υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μου που έχουν περισσότερη ανάγκη από μένα, γιατί έχω την τάση να παρασύρομαι από εφήμερους ενθουσιασμούς».

Μου έκανε εντύπωση ο τίτλος του νέου σας άλμπουμ, αυτή η γαλλική φράση που σημαίνει «μικρός θάνατος», γιατί με προετοίμασε για τραγούδια χωρισμού…

«Όχι, δεν είχε σχέση με τον χωρισμό, αλλά για εκείνη τη στιγμή μετά τον οργασμό, όταν διαλύεται το εγώ σου. Είδατε που τελικά κάναμε ένα δίσκο για το σεξ;»

Όχι ακριβώς για το σεξ, αναφέρεστε τελικά στην post-coital tristesse, αυτή την αίσθηση μελαγχολίας μετά τον οργασμό…

«Ακριβώς. Είναι πιο συνηθισμένη στους άντρες. Ο οργασμός των αντρών διαφέρει πολύ από εκείνον των γυναικών. Ο πρώτος είναι ένα ξόδεμα ενέργειας, ενώ ο δεύτερος το ξεκίνημα ενός κύκλου. Ξέρετε, με απασχολούν πολύ όλα αυτά τα ζητήματα. Οι εκκλησίες προσπαθούν να μας ελέγξουν μέσω των σωμάτων μας, εμποδίζουν και ενοχοποιούν την αναζήτηση της απόλαυσης. Κάποιοι κάνουν περιτομή στα αγόρια τους χωρίς να σκέφτονται το ψυχολογικό κόστος αυτής της διαδικασίας, άλλοι ακρωτηριάζουν τα γεννητικά όργανα των γυναικών. Ο γκέι γάμος επετράπη πολύ πρόσφατα στη Μεγάλη Βρετανία, ποιος έλεγε τόσα χρόνια στους ομοφυλόφιλους ότι δεν μπορούν να ζουν μαζί; Ποιος δημιουργεί γαμημένες ενοχές στους γκέι εφήβους και κάποιοι από αυτούς αυτοκτονούν; Το σεξ, ο έρωτας είναι κινητήριες δυνάμεις της ζωής, μας έχει αναγκάσει η κοινωνία να μπούμε σε κουτάκια. Γιατί να είναι OK η μονογαμία και όχι η πολυγαμία; Η απελευθερωμένη σχέση με την ηδονή μας κάνει όλους πιο ολοκληρωμένους και πιο ευτυχείς».

tovima.gr