Σίγουρα αν κάτι θα έφερνε κέρδος στις εταιρείες, αυτό θα ήταν να αλλάζουμε τα λάδια συχνά. Κάθε 10.000 χλμ, ή κάθε πέντε χιλιάδες. Αν γινόταν και κάθε μέρα, θα ήταν ακόμη καλύτερα. Τότε γιατί υπάρχει τέτοια κούρσα για το ποια μάρκα αλλάζει λάδια πιο αραιά;

Πως γίνεται να πρέπει να πείσουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες τους αγοραστές να αλλάζουν λάδια πιο αραιά αντί για πιο συχνά; Πως γίνεται να θέλουν να μειώσουν το κόστος συντήρησης όταν όλοι ξέρουμε ότι από τη συντήρηση «ζουν»; Υπάρχει κάποια θεωρία συνωμοσίας; Τι συμβαίνει;

Πολλοί έχουν αναπτύξει μια θεωρία που θέλει τους κατασκευαστές να διαφημίζουν ή να επιβάλουν αραιές αλλαγές λαδιών με την σκέψη ότι έτσι τα αυτοκίνητα δεν θα κρατήσουν πάνω από κάποια χρόνια, οπότε και οι αγοραστές τους θα αναγκαστούν να αγοράσουν καινούργια.

Αυτή η θεωρία δεν είναι τελείως απίθανη, αφού ζούμε σε μία κοινωνία όπου όλα τα προϊόντα έχουν ημερομηνία λήξης. Τα κινητά τηλέφωνα λανσάρονται πλέον κάθε χρόνο, και το σκεπτικό είναι πως όσο μικρότερος ο κύκλος ζωής, τόσο το καλύτερο για τους κατασκευαστές.

Φυσικά αν αυτό είναι αλήθεια, το πρόβλημα με τα αυτοκίνητα είναι ότι αν η αλλαγή λαδιού είναι καταστροφικά αραιή, υπάρχει το ρίσκο βλάβης πολύ πριν το τέλος ζωής του αυτοκινήτου. Την ίδια στιγμή που οι κύκλοι ζωής συντομεύουν, η διάρκεια των εγγυήσεων αυξάνεται. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν οι κατασκευαστές, αν εφάρμοζαν αυτή την «τεχνική» να πλήρωναν οι ίδιοι τα σπασμένα αφού πολλά αυτοκίνητα θα χαλούσαν, και μάλιστα με μεγάλη ζημιά, εντός εγγύησης.

Ακόμη όμως και αν αυτό δεν ήταν πρόβλημα, τότε σίγουρα ένα αυτοκίνητο που θα χαλούσε νωρίς, θα ήταν ένα αυτοκίνητο που κανείς δεν θα ήθελε. Σίγουρα όχι αυτός που το είχε. Αν σου χαλάσει το αυτοκίνητό σου μέσα σε μόλις 3-5 χρόνια, θα πας να αγοράσεις το ίδιο; Ή την ίδια μάρκα; Υπάρχει περίπτωση να ρισκάρουν οι κατασκευαστές την καλή τους φήμη σε θέματα αξιοπιστίας; Θα ήταν καταστροφικό για αυτούς.

Άρα γιατί λυσσάνε να μην αλλάζουμε τα λάδια νωρίς; Τι κέρδος έχουν; Με το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς να γίνεται μέσω χρονομίσθωσης, οι κατασκευαστές ανταγωνίζονται στο κόστος συντήρησης ώστε να προτιμώνται από τις εταιρείες leasing. Δεν μιλάμε για την Ελλάδα, αλλά για την αγορά συνολικά, και με το κόστος συντήρησης ενσωματωμένο στο κόστος ενοικίασης, λιγότερα έξοδα στη συντήρηση σημαίνει περισσότερο κέρδος για τις εταιρείες.

Και για τους οδηγούς; Τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αυτής της τακτικής; Οι αυτοκινητοβιομηχανίες παίρνουν πίσω και ξαναπουλάνε τα αυτοκίνητα αυτά, που σημαίνει πως δεν θα ρίσκαραν να πουλήσουν αυτοκίνητα με ζημιές ή φθορές στους κινητήρες.

Όλα αυτά δείχνουν ότι σε οι κατασκευαστές προτείνουν αραιά διαστήματα αλλαγής λαδιού με εμπιστοσύνη στην τεχνολογία του λαδιού και των κινητήρων. Έχουν την πεποίθηση και τα στοιχεία ότι η τακτική αυτή δεν ζημιώνει τα αυτοκίνητα.