Πολλοί από τους τρέχοντες πειραματικούς «μανδύες αορατότητας» βασίζονται πάνω στην ίδια ιδέα, το φως που έρχεται πίσω από ένα αντικείμενο να παρακάμπτεται γύρω από αυτό και να συνεχίζει την πορεία του. Τώρα ένα υποτιθέμενο πρόσωπο που βρίσκεται μπροστά από το «αόρατο» αντικείμενο μπορεί να δει τι υπάρχει πίσω από το αντικείμενο και όχι το ίδιο το αντικείμενο.

Οι επιστήμονες από το Institute of Technology της Καρλσρούη της Γερμανίας, εφάρμοσαν την ίδια αρχή και για τα ηχητικά κύματα, δημιουργώντας αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα «μανδύας σιωπής».

Για τα πειράματα, ο Δρ Nicolas Stenger κατασκεύασε ένα σχετικά μικρό, με πάχος μόλις λίγων χιλιοστών χιλιοστά λεπτό πίνακα, κατασκευασμένο από μαλακά και σκληρά μικροδομημένα πολυμερή. Διαφορετικά δαχτυλίδια υλικού μέσα στον πίνακα απομόνωναν διαφορετικές συχνότητες, σε ένα εύρος 100 Hertz.

Όταν κάποιος το παρατηρήσει από πάνω, θα συνειδητοποιήσει ότι οι δονήσεις των ηχητικών κυμάτων καθοδηγούνται γύρω από μία κυκλική περιοχή στον δίσκο, δίχως να μπορούν να μπορούν να εισέλθουν ή να εξέλθουν από αυτήν. «Σε αντίθεση με άλλα γνωστά μέτρα προστασίας από το θόρυβο, τα ηχητικά κύματα δεν απορροφάται ούτε αντανακλάται», είπε ο συνάδελφος Stenger, καθ. Martin Wegener. «Είναι σαν να μην ήταν εκεί».

Αν και ο δίσκος πρόκειται για ένα μικρής κλίμακας εφαρμογή της θεωρίας, είναι δυνατόν οι αρχές της να οδηγήσουν στην κατασκευή ηχητικών ασπίδων για περιοχές όπου το πρόβλημα της ηχορύπανσης είναι έντονο, καθώς και για να πάψουν να έχουν «μέχρι και οι τοίχοι αυτιά».