Το Δήμαρχο Αγίου Νικολάου κ. Δημήτρη Κουνενάκη επισκέφθηκε , η κ. Ελένη Τσόκλη υπεύθυνη συντονισμού μιας ιδιαίτερα σημαντικής εικαστικής- κοινωνικής εκδήλωσης « Ο τελευταίος λεπρός » που θα πραγματοποιήσει, ένας από τους διασημότερους έλληνες καλλιτέχνες ο Κώστας Τσόκλης, στο νησί Σπιναλόγκα το καλοκαίρι του 2012 (από τις 2 Ιουνίου έως τις 31 Οκτωβρίου),

Η κ. Τσόκλη ενημέρωσε λεπτομερώς το Δήμαρχο για τα εικαστικά δρώμενα και τις δραστηριότητες που θα αναπτυχθούν στο νησί στη διάρκεια της εικαστικής εκδήλωσης η οποία θα φιλοξενηθεί στην περιοχή μας για πέντε ολόκληρους μήνες. Στη συνάντηση συμμετείχαν ο αντιδήμαρχος κ. Αικατερινάκης Μανώλης, ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βρουχά κ. Μιχάλης Μπουτσάκης και ο κ. Κωνσταντίνος Φραγκιαδάκης από τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου αγίου Νικολάου.

«Γίνεστε συνδημιουργοί ενός καλλιτεχνικού γεγονότος, που θα δώσει στην περιοχή μια γεύση σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, αναγκαίο συμπλήρωμα στη μοναδική φυσική ομορφιά της χώρας μας. Ακόμη γιατί η εκδήλωση αυτή πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να είναι, ένα μικρό πολιτιστικό αντιστάθμισμα στην αρνητική εικόνα που έχει δημιουργηθεί για τη χώρα μας, τόσο σ’εμάς τους ίδιους, όσο και στους μελλοντικούς επισκέπτες μας» ανέφερε μεταξύ άλλων η κ. Ελένη Τσόκλη.

Πρόσχημα λοιπόν για τη δημιουργία του μεγάλου αυτού εγχειρήματος, είναι η υπαινικτική ανάδειξη, όχι περιγραφική, της περιόδου 1903 – 1957, δηλαδή της εποχής του εγκλεισμού των λεπρών στη Σπιναλόγκα.

Σκοπός, η μετατροπή του νησιού σε έργο σύγχρονης τέχνης που εμπνέεται όμως από το πρόσφατο παρελθόν. Άρα, είναι μια εκδήλωση τόσο αισθητικής, όσο και αυτογνωσίας. Δηλαδή Τέχνης.



Επεμβάσεις διακριτικές, θα γίνουν τόσο στην εξωτερική όψη, μετατρέποντας το νησί σε ένα τεράστιο γλυπτικό έργο, όσο και στο εσωτερικό του νησιού, όπου, από τη στιγμή που ο επισκέπτης θα πατήσει το πόδι του, θα αρχίζουν γι αυτόν οι εικαστικές εκπλήξεις, οι οποίες, πότε θα αναδεικνύουν υπάρχουσες συγκινησιακές δυνατότητες που ίσως διέφευγαν της προσοχής του θεατή, πότε θα τον βάζουν μπροστά σε απροσδόκητες αισθητικές καταστάσεις και πότε θα τον φέρνουν σε επαφή, με αυτόνομους ζωγραφικούς πίνακες, γλυπτά και multimedia εγκαταστάσεις.

Επιμελητές της εκδήλωσης είναι, η Κατερίνα Κοσκινά, Πρόεδρος του Δ.Σ. του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και ο ιστορικός Τέχνης Bruno Cora, διευθυντής κατά καιρούς, πολλών Μουσείων στην Ιταλία και την Ελβετία.

Την Οργάνωση και επικοινωνία έχει αναλάβει εθελοντικά, το Δημοτικό «Μουσείο Κώστα Τσόκλη» που εδρεύει στην Τήνο, Διευθύντρια του οποίου είναι η κυρία Χρυσάνθη Κουτσουράκη.

Συντονισμός Ελένη Τσόκλη – Νίκος Φινοκαλιώτης

«Όπως στις αρχαίες τραγωδίες, όπου η μοίρα των ηρώων είναι πάντα ζοφερή και έρχεται η ομορφιά του Λόγου και οι αναπάντεχες λύσεις των πολύπλοκων σχέσεων και καταστάσεων να λυτρώσει τους ήρωες, αλλά και το θεατή, έτσι κι εδώ, φιλοδοξώ πρώτα να ταυτίσω τον επισκέπτη, με αυτούς που απομονωμένοι από την κοινωνία, έβλεπαν το σώμα τους και τις ψυχές τους σιγά – σιγά να λιώνουν και ύστερα να τον λυτρώσω, μέσω της γοητείας της φύσης και της τέχνης, οδηγώντας τον τελικώς, στη συνειδητοποίηση της δικιάς του τύχης, του να είναι δηλαδή υγιής, αρτιμελής και να απολαμβάνει τα δώρα της Ζωής, της Ελευθερίας και της Τέχνης », λέει ο καλλιτέχνης.


Η εικαστική- κοινωνική εκδήλωση « Ο τελευταίος λεπρός » που θα πραγματοποιήσει ο Κώστας Τσόκλης, στο νησί Σπιναλόγκα το καλοκαίρι του 2012 (από τις 2 Ιουνίου έως τις 31 Οκτωβρίου) πραγματοποιείται με την ομόφωνη αποδοχή του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, την έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού, τη στήριξη του Περιφερειάρχη Κρήτης κυρίου Σταύρου Αρναουτάκη και τη στήριξη του Δημάρχου Αγίου Νικολάου κυρίου Δημήτρη Κουνενάκη.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO.

Τσόκλης Κώστας Βιογραφικό

Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά έζησε 28 χρόνια εκτός Ελλάδας (Ρώμη, Παρίσι, Βερολίνο) έγινε διεθνώς γνωστός, στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Από τους διασημότερους Έλληνες καλλιτέχνες της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, ο Τσόκλης γνώρισε τις τάσεις της σύγχρονης τέχνης στον τόπο γέννησής τους. Το έργο του, ωστόσο, δεν κατατάσσεται σε κάποια από αυτές, αν και στοιχεία της εννοιολογικής τέχνης, του nouveau realisme και της pop art μπορούν να ανιχνευθούν. Παρότι η τρίτη διάσταση πολύ σύντομα προστέθηκε στους πίνακές του, η ζωγραφική σκέψη εξακολούθησε να χαρακτηρίζει τις συνθέσεις του. Το στοιχείο της οφθαλμαπάτης, όχι με την παραδοσιακή έννοια της μεταφοράς των τριών διαστάσεων στο επίπεδο, αλλά με την κατάργηση των ορίων ζωγραφικού και πραγματικού χώρου, διατρέχει το σύνολο του έργου του. Από το 1985 βρίσκεται στην πρωτοπορία , χάρη στη «ζωντανή ζωγραφική» του (βιντεοπροβολές, πάνω σε ζωγραφικούς πίνακες μεγάλων διαστάσεων) και τις μνημειακές επεμβάσεις του σε εγκαταλελειμμένους , δημόσιους ή ιστορικούς χώρους.