Στα σκοτεινά υπόγεια του Whitehall του Λονδίνου συναντιόνταν οι επικεφαλής των στρατιωτικών δυνάμεων της Μ. Βρετανίας, προσπαθώντας να δουν πώς θα νικήσουν τα «όπλα εκδίκησης» - όπως τα ονόμαζαν - του Χίτλερ. Αόρατες δυνάμεις από τον ουρανό εξαπέλυαν πυραύλους και ρουκέτες σκορπώντας τον θάνατο και τη συμφορά.

Ήταν το 1944 όταν όλοι θεωρούσαν πως ο Χίτλερ είχε ηττηθεί και οι Γερμανοί είχαν υποχωρήσει στα πρότερα σύνορά τους. Κανείς δεν υπολόγιζε στη αντεπίθεση του Φύρερ που δεν έλεγε να αποδεχθεί την ήττα και να συνθηκολογήσει.

Η εκδίκηση ήρθε από τον ουρανό, με τους «πυραύλους με τα δύο μικρά φτερά» των Γερμανών που εξαπέλυαν ρουκέτες ακόμη και στο κέντρο του Λονδίνου και οι Αρχές της Μ. Βρετανίας δεν ήξεραν πώς να τους καταρρίψουν και να σώσουν τον άμαχο πληθυσμό και τα κτίρια από τη μανιακή επίθεση της Γερμανίας.

Οι κάτοικοι του Λονδίνου έσκαψαν βαθιά στη γη λαγούμια και υπόγεια για να προστατευθούν από τις εξ ουρανού επιθέσεις από τον Ιούνιο 1944 έως τον Μάρτιο του 1945 σ’ αυτήν την τελευταία ζαριά του Χίτλερ, ενώ ο φόβος και η ανασφάλεια είχαν φωλιάσει στην ψυχή των Βρετανών.

Στο βιβλίο του ο ιστορικός Christy Campbell αναφέρει το χρονικό των εξελίξεων μ’ αυτούς τους βομβαρδισμούς και τις συνεχείς απόπειρες που γίνονταν να τους αντιμετωπίσουν σημειώνοντας πως ενώ η Γερμανία είχε ηττηθεί και όλοι θεωρούσαν τον Χίτλερ τελειωμένο, η Αγγλία είχε να αντιμετωπίσει τον τελευταίο μεγάλο εχθρό της.

Ο Χίτλερ δεν κρατούσε μυστικό, σύμφωνα με πηγές, ότι διέθετε έναν άσο στο μανίκι του, ένα θαυματουργό όπλο που θα έκανε τη Βρετανία να γονατίσει! Αυτό το όπλο ήταν οι πύραυλοι V1, οι φτερωτές βόμβες, ή PAC, ή buzz βόμβες, ή ζουζούνια κ.ά. σύμφωνα με τις ονομασίες που τους είχαν δώσει εκείνη την εποχή.

Αυτή η νέα φάση του πολέμου στοίχισε τη ζωή σε 9.000 άτομα ενώ άφησε βαριά τραυματισμένους 25.000 ανθρώπους.