Πολλές φορές, σε κρίσιμες στιγμές, όταν τα διλήμματα που πάντα εμπεριέχει η πολιτική είναι μεγάλα...

Όταν η κρίση του πολιτικού μας συστήματος και η κοινωνική κρίση, γίνονται ένα εκρηκτικό μείγμα που οδηγεί σε μια γενικότερη κρίση της Κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής μας θέσης,

 είναι διαρκώς στην σκέψη μου ο Ανδρέας Παπανδρέου, με τον οποίο είχα την μοναδική εμπειρία και την μεγάλη τιμή να ζήσω από κοντά,  ως πολιτικός σύντροφος και συνεργάτης.

Πολλές φορές, λοιπόν,

Σκέφτομαι πως θ' αντιδρούσε στο στυγνό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Σκέφτομαι πως θα κινούνταν στους κόλπους μιας πολιτικά αμήχανης Ευρωπαϊκής Ένωσης  με συγκεχυμένο προσανατολισμό.

Σκέφτομαι πως θα στεκόταν απέναντι σε μια δικαίως αγανακτισμένη κοινωνία και πως θα την προσέγγιζε.

Σε αυτές τις σκέψεις μπορεί να τριγύριζα για καιρό, αν δεν είχα μάθει δίπλα στον Ανδρέα Παπανδρέου, ότι ένας πολιτικός αντιλαμβάνεται τον ρόλο του και την υπόστασή του όχι μέσα από τις σκέψεις αλλά μέσα από τις πράξεις του.

Ακριβώς όπως ένας άνθρωπος καταλαβαίνει τον εαυτό του, μέσα από τις επιλογές του.

και  Και ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε και  Μεγάλος Πολιτικός, οραματιστής ηγέτης ακατάβλητος αγωνιστής.

Μεγάλος Άνθρωπος, επαναστάτης και ρεαλιστής.

Ήταν ο πολιτικός της σύγχρονης Ελλάδας που με ένα δικό του μοναδικό και σφαιρικά μελετημένο τρόπο, αντιμετώπισε τις πολλαπλές κρίσεις κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας.

Και για να είμαστε ακριβείς, θα πρέπει ν' αναγνωρίσουμε, ότι όλη η μεταπολεμική μας ιστορία, είναι μία διαδοχή πολιτικών και κοινωνικών κρίσεων, τις οποίες μόνο το διαμέτρημα ενός ηγέτη όπως αυτό του Ανδρέα Παπανδρέου μπορούσε ν' αντιμετωπίσει.

Ενός ηγέτη που σε όλες τις κρίσεις, αφουγκραζόταν τον λαό του, έπιανε το τιμόνι της χώρας στα χέρια του και οδηγούσε το Έθνος εκεί που πρέπει.

Στη δημιουργία μιας περήφανης και αξιόπιστης Ελλάδας.

Στη δημιουργία μιας μεταπολιτευτικής Ελλάδας με το τρίπτυχο των μεγάλων πολιτικών του οραμάτων: της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας, της Κοινωνικής Απελευθέρωσης.

Όλοι Θυμόμαστε την εποχή που ότι ήταν ωραίο, είχε απαγορευτεί.

Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, οι κοινωνικοί αγώνες, οι συναθροίσεις, η στρατευμένη Τέχνη.

Ήταν η εποχή της επτάχρονης δικτατορίας.

Όλοι Θυμόμαστε  πώς έδρασε ο Ανδρέας Παπανδρέου μετά την πτώση της χούντας και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974.

Έδρασε με μια ριζοσπαστική πρόταση για το μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας και αντέδρασε με το όραμα να συσπειρώσει τις κατακερματισμένες δημοκρατικές δυνάμεις και να τις οδηγήσει στην εξουσία.

Οργάνωσε έτσι, ένα πρωτοφανές μαζικό λαϊκό κίνημα, εκπληρώνοντας τα αιτήματα των γενεών της Εθνικής Αντίστασης και των δύο ανένδοτων αγώνων του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης.

Χάρη στον Ανδρέα Παπανδρέου η Κεντροαριστερά και όλες οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου μπόρεσαν να εκφραστούν.

Και χάρη σε αυτόν, το ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα της αλλαγής γνώρισε έναν θρίαμβο στις εκλογές του 1981 και μια μεγάλη εκλογική επιτυχία στις εκλογές του 1985.

Γιατί έθεσε το Κίνημά μας, στην υπηρεσία της πατρίδας, προτάσσοντας το Εθνικό συμφέρον πάνω από το Κομματικό.

Και έτσι, απέκτησε βαθιές ρίζες στον κόσμο, και στον παραδοσιακό αριστερό χώρο, και στον κεντρώο και στη ριζοσπαστική νέα γενιά.

Και πέτυχε με την πολιτική του να μειώσει δραστικά τις κοινωνικές ανισότητες, να βάλει τα θεμέλια του Κοινωνικού κράτους και να δημιουργήσει μια ανοιχτή κοινωνία.

Άνοιξε νέους ορίζοντες συμμετοχής και δράσης στους νέους και στις γυναίκες.

 Έβαλε στο επίκεντρο της πολιτικής, τους μέχρι τότε ξεχασμένους Έλληνες, τους Μισθωτούς, τους μη προνομιούχους, τους Αγρότες.

Και έφερε καθαρό αέρα πολιτικής και κοινωνικής ελευθερίας στην χώρα, με τον οποίο μας ενέπνευσε όλους.